تبلیغات
آپلود عکس دامپزشکان ورودی87 دانشگاه زابل ورودی87:به قدرت پرواز بال هایمان ایمان داریم. همیشه با هم و در اوج دامپزشکان ورودی87 دانشگاه زابل

خرس سیاه

نام علمی : Ursus thibetanus

نام انگلیسی:  Black Asian Bear  

نام فارسی: خرس سیاه

 

 

پراکندگی

(بلوچی: مَم / هرس)
 

مشخصات: جثه كوچك‌تر از خرس قهوه‌ای، گوش‌ها به نسبت بزرگ، موها بلند و به رنگ سیاه است. در وسط سینه لكه سفیدی به شكل 7 وجود دارد (نمونه‌هایی با رنگ قهوه‌ای متمایل به قرمز یا كاملاً قهوه‌ای مشاهده شده است).
اندازه‌ها: طول سر و تنه 120 تا 180 سانتی‌متر، دم 7 تا 10 سانتی‌متر، ارتفاع 90 سانتی‌متر، وزن 50 تا 170 كیلوگرم.
زیستگاه: مناطق كوهستانی و جنگلی جنوب كرمان، رویشگاه‌های پراكنده درختچة داز و زیتون واقع در بلوچستان و هرمزگان.
پراكندگی: از مناطق مرزی بلوچستان ایران با پاكستان تا میناب و جیرفت پراكندگی دارد. مناطق كوهستانی زابلی، نیك‌شهر و رشته‌كوه بیرك واقع در بلوچستان، كوه‌های بشاگرد و رودان در هرمزگان، مناطق كوهستانی ده‌بكری جبال بارز، دلفارد، بحر آسمان و كهنوج واقع در جنوب كرمان از مهم‌ترین مناطق زندگی این حیوان است.
پراكنش جهانی:‌ پاكستان تا ژاپن، تایلند و جنوب شرقی سیبری.



عادات: شبگرد است. معمولاً در اواخر غروب از لانه بیرون می‌آید و قبل از روشن شدن هوا دوباره به لانه برمی‌گردد، به نحو بسیار ماهرانه‌ای از درخت بالا می‌رود. به صورت انفرادی زندگی می‌كند. در غارها یا حفره‌هایی كه در اثر ریختن صخره‌ها به وجود آمده است لانه می‌سازد. حالت تهاجمی این خرس بیشتر از خرس قهوه‌ای است. در ایران به احتمال زیاد خواب زمستانی ندارد ولی در مناطقی مانند سیبری چهار تا پنج ماه به خواب زمستانی فرو می‌رود.

 

غذا: اغب از مواد گیاهی نظیر میوه و جوانه تغذیه می‌كند. بیشتر از سایر خرس‌ها به بالای درخت می‌رود. در اكثر مناطق كم ارتفاع بلوچستان كه درختان داز (شبیه نخل زینتی هستند) فراوان است، مشاهده می‌شود از میوه و جوانه انتهایی آن كه نرم و مغذی است تغذیه می‌كند. در مناطق كوهستانی مرتفع مانند كوه بیرك و جبال بارز غذای خرس‌های سیاه غالباً بادام وحشی، انجیر، زیتون و سایر میوه‌ها نظیر زردآلو است. خرس سیاه علاوه بر مواد گیاهی، از مواد حیوانی نظیر حشرات، مهره‌داران كوچك، نوزاد پستانداران و گاهی دام اهلی تغذیه می‌كند. در منطقه سرباز تعداد هشت رأس گوسفند كه در یك شب توسط خرس سیاه كشته شده بودند مشاهده شد. خرس سیاه گاهی اوقات به نخلستان‌ها دستبرد می‌زند و خساراتی وارد می‌سازد. در مناطق شهرستان نیك‌شهر خرس‌ها برای خوردن خرما از درختان نخلی كه حدود 15 متر ارتفاع داشتند، بالا رفته بودند. در اطراف رودخانه كاجو در سرگین چند خرس مقدار زیادی پوست خرچنگ رودخانه‌ای و بال‌های قاب‌بالان مشاهده شد. خرس سیاه معمولاً برای خوردن غذا هر شب كیلومترها راه را طی كرده، صبح زود به لانه مراجعت می‌كند.
 

تولیدمثل: از تولیدمثل خرس سیاه اطلاع زیادی در دست نیست ولی معمولاً جفت‌گیری در اواخر تابستان انجام می‌گیرد و پس از حدود هفت ماه معمولاً تعداد دو بچه می‌زاید. چشم‌ها بعد از یك هفته باز می‌شوند. سه ماه و نیم شیر می‌خورند و تا دو یا سه سالگی با مادر می‌مانند. گاهی اوقات مادر با دو سری بچه مشاهده می‌شود. طول عمر حدود 25 سال است.
 

وضعیت فعلی: خرس سیاه از قدرت تطابق خوبی با محیط‌ها و غذاهای مختلف برخوردار است، ولی به علت قابل دسترس بودن مخفیگاه این حیوان، شكارچیان به آسانی آن را می‌یابند و از بین می‌برند. همه ساله تعدادی بچه خرس كه بری خوردن خرما به بالای نخل‌ها می‌روند توسط روستاییان دستگیر و یا كشته می‌شوند. در حال حاضر در اكثر مناطق جنگلی جبال بارز و دلفارد نسل آن رو به انقراض است و در سایر مناطق نیز كاهش نسبی جمعیت مشاهده می‌شود. در بررسی كه توسط مؤلف در خرداد 1384 از رشته‌كوه آب‌بند واقع در شهرستان نیك‌شهر انجام گرفت، آثار تازه به جای مانده از حداقل پنج قلاده خرس مشاهده شد كه آمار امیدواركننده‌ای است. در اوایل سال 1385 نیز یك قلاده خرس نر بالغ در جاده كرمان جیرفت 15 كیلومتر بعد از سه راهی دارزین با اتومبیل تصادف نموده و كشته شد. همچنین در اردیبهشت ماه 1386 در منطقه نیك‌شهر یك توله خرس كه تازه چشمانش باز شده بود توسط اهالی به اداره محیط زیست نیك‌شهر تحویل داده شد كه به باغ‌وحش چاه نیمه زابل انتقال یافت. در منطقه كهنوج نیز در دو ساله اخیر دو قلاده خرس سیاه به علت تصادف با اتومبیل كشته شده‌اند. در سال 1387 نیز در منطقة ده بكری كرمان یك قلاده خرس سیاه توسط هادی فهیمی و حسین یوسفی مشاهده شد و برای نخستین بار در طبیعت از آن فیلم تهیه گردید.

 

خرس سیاه آسیایی (هیمالیا) با نام علمی (ursus thibetanus)متعلق به خانواده ursidae   گونه ای است با جثه متوسط در بین گونه های دیگر خرس ها .وطول بدن این جانور با توجه به شرایط محیطی و نوع تغذیه ای که انجام میدهد متغیر است و از 130 تا 180 سانتی متر میباشد . وزن خرس سیاه در منابع مختلف متفاوت ارائه شده است . برای نر های بالغ 160-90 کیلوگرم وبرای ماده ها 130 تا 70 کیلوگرم که البته به نوع تغذیه خرس ها و شرایط محیطی  بستگی دارد . وزن توله خرس ها بین 5 تا 30 کیلوگرم  متفاوت است . اما به طور متوسط در حدود 10 کیلوگرم وزن دارند . دم آن بسیار کوتاه و حدود 7 الی 10 سانتیمتر بوده و از دور به زحمت دیده میشود. ارتفاع بدن جانور نیز به حدود 90 سانتیمتر میرسد. چشمها ریز و نزدیک به هم هستند و موهای بدن آن بلند است . نام محلی خرس سیاه آسیایی با توجه به جثه بزرگی که دارد به نام محلی مم شناخته می شود .شکل ظاهری بدن خرس سیاه شبیه خرس قهوه ای است. ولی ترکیب بدنی آن سبکتر و ظریفتر است دست و پاهای این جانور دارای 5 انگشت با ناخن های تیز و قوس دار میباشد که این مسئله کمک میکند تا خرس بتواند   براحتی از تنه درختان و صخره های صعب العبور  بالا برود . از مشخصات بارز این جانور وجود لکه سفید رنگ به شکل 7 و هلال مانند  روی سینه اش میباشد . گوش های این جانور بیضی شکل و بلند و پا هایش لاغرتر و بلندتر و بخش جلویی بدن از بخش عقبی قوی تر است بدلیل کوتاه بودن دستها نسبت به پاها سرعت حرکت این جانور در سرازیری کمتر از حرکت در سربالایی است حس بویایی این جانور بسیار قوی تر از حس شنوایی و بینایی آنها ست.

 

تولید و مثل : خرس سیاه در سن 3 -4 سالگی به بلوغ جنسی میرسد و زادآوری را شروع می کند البته تا زمانیکه توله ها با مادر زندگی می کنند جنس ماده تمایلی به آمیزش ندارد جفت گیری عموما در اواسط فصل تابستان شروع می شود در این مدت نر و ماده چند روز با هم زندگی می کنند طول دوره بارداری خرس سیاه متفاوت است ولی معمولا 7 – 8 ماه طول می کشد. و فصل زایمان در اواخر زمستان صورت می گیرد و غالبا دو قلوزا هستند توله ها در بدوتولد بسیار کوچک و نارس هستند و حدود 500 گرم وزن دارند  وفاقد مو وصورتی رننگند ، وتا یک ماه چشم هایشان بسته است وبسیار آسیب پذیر هستند . دوره شیر خوارگی توله خرس در حدود 6 ماه طول می کشد. توله ها تا دو سالگی وابسته به مادر هستند وبا توجه به اینکه مهارت لازم را در سال  اول زندگی برای گریز ومقابله با دشمن ندارند ، نیاز به حمایت بیشتر توسط خرس مادر را دارند ، خرس ها معمولا" هر دو سال یک بار زاد آوری می کنند .به شرطی که بچه های همان سال تلف نشده و از بین نرفته باشند در غیر این صورت میتوانند همان سال نیز جفتگیری نموده و باردار شوند  ومتوسط طول عمر این حیوان در حدود 30 سال میباشد . با توجه به این مسایل می توان دریافت که این جانور دارای استراتژی تولید ومثل مطلوبی نبوده واین مسئله باعث به خطر افتادن نسل این حیوان شده است .

 

پراکنش جهانی خرس سیاه آسیایی : پراکنش این گونه در سطح وسیعی از قاره آسیاه گزارش شده است . وعمدتا" جنوب وجنوب شرق آسیاه وشرق آسیاه را شامل میشود . این گونه در نواحی کوهستانی جنوب شرقی ایران ، پاکستان ، افغانستان ، شمال هندوستان ، نپال ،بوتان ، چین ، لائوس ، تایلند ، کامبوج ، وویتنام هم دیده شده است . حتی به صورت موردی در تایوان هم گزارش شده است . اخیرا" با توجه به مطالعات صورت گرفته ، چهار زیر گونه از این جانور در سطح قاره آسیاه مشخص گردیده است . وزیر گونه ای که در ایران زیست می کند. ursus   thibetanus gedrosianus میباشد.

 

پراکنش در ایران: پراکنش این جانور در کشور ایران محدود به مناطق جنوب شرق شامل استان های کرمان ، هرمزگان وسیستان وبلوچستان است . در استان کرمان درمناطقی از شهرستان های جیرفت وکهنوج گزارش شده است . ودر استان هرمزگان هم در مناطقی از ارتفاعات بشاگرد گزارش شده است ولی در استان سیستان وبلوچستان از پراکنش بیشتری برخوردار است . ودر ارتفاعات شهرستان نیکشهر ، چابهار ، سرباز، کوه بیرک سراوان ، خاش ، وبزمان ایرانشهر گزارش مشاهده خرس در سالهای گذشته اعلام شده است . بیشترین جمعیت این گونه در سالهای اخیر در شهرستان نیکشهر گزارش شده است .

 

زیستگاه وشرایط اقلیمی: انتخاب محل در زیستگاه و یا  نحوه استفاده از آن ارتباط مستقیمی با آب ، پوشش گیاهی ، پناهگاه ، امنیت ، منابع غذایی و توزیع جوامع انسانی در منطقه دارد. خرس سیاه در بلوچستان در مناطقی که پوشش گیاهی داز و خرما دارد ، مستقر ند و شرایط اقلیمی رابطه مستقیمی با محل زیست این گونه در سطح منطقه دارد . یعنی خرس ها در طول سال با توجه به شرایط محیطی در مناطق مختلفی به زندگی و استراحت می پردازند . در منطقه نیکشهر . خرس ها از اواسط اسفند تا اواخر خرداد ماه که هوا گرم میباشد . مناطقی را برای استراحت روزانه انتخاب می کند که خنک تر باشد. در این موقع از سال بیشتر در ارتفاعات بالاتر و در لانه هایی که شیب آن به سمت مغرب باشد و تا اواسط روز آفتاب به آن نقطه نمی تابد و بیشتر در داخل پوشش گیاهی که در این دره ها قرار دارد ، زیست می کنند. مهمترین دلایل وجود تعداد زیستگاه هاس خرس سیاه یا مم در سطح شهرستان نیکشهر:

 

1- بکر بودن مناطق 2- وجود منابع غذایی فراوان در منطقه میباشد . مهمترین مناطقی که در طول مطالعه خرس سیاه در این شهرستان شناسایی گردید بشرح ذیل میباشد .

1-منطقه داروکان و ارتفاعات اطراف این روستا 2- منطقه شوشین واسلام آبادومخت 3- ارتفاعات شالمال 3- ارتفاعات آبند و دره زندانی 4- ارتفاعات کوشات 5- ارتفاعات جوزدر وملوران 6- ارتفاعات کارچان 7- ارتفاعات کوه نران وکهیری 8- ارتفاعات جکان 9- ارتفاعات روستای تواران وچاهان وهمچنین ارتفاعات رمش در بخش فنوج .که بیشتر این زیستگاهها در بخش مرکزی شهرستان نیکشهر واقع شده است .


بزمجه گردشگر در پارک/ تصویری

بزمجه بنگال ،گونه‌ای بزمجه است که در راسته پولک‌داران قرار دارد. این گونه خزنده در بیشتر آسیای جنوبی دیده شده‌است. زیستگاه این خزنده در ایران استان سیستان و بلوچستان می‌باشد.دم در تمام طول خود فشرده، با دو ستیغ كوچك دندانه‌ای در سطح فوقانی؛ فلسهای شكمی در 88 تا 110 ردیف عرضی، از یقه تا كشاله ران؛ سپرهای بالای چشمی توسعه یافته نیستند.جوانها زیتونی تیره یا نارنجی كمرنگ تا قهوه‌ای روشن در نمونه‌های زنده، با نقاط روشن متعدد یا لكه‌های چشمی كه كم و بیش بطور عرضی مرتب شده‌اند و 10 تا 13 نوار عرضی باریك را تشكیل می‌دهند، و اغلب با نقاط یا نوارهای تیره متناوب، بندرت تنها با نوارهای تیره؛ ناحیه فوقانی سر با نقاط روشن؛ ناحیه شكمی مایل به سفید با نوارهای عرضی باریك تیره كه این نوارها ممكن است منقطع و متمایل به نقاط باشند.

بالغها در سطح فوقانی مایل به قهوه‌ای یا زیتونی، معمولا با نقاط مایل به سیاه پراكنده؛ ناحیه شكمی مایل به زرد، یكدست یا آمیخته با نقاط سیاه، یا با فلسهای تیره و روشن پراكنده؛ روی ناحیه گردنی دارای نقاط بیشتری است؛ نوك دم مایل به سفید، فرم رنگ آمیزی بسته به موقعیتهای جغرافیایی متفاوت است.نواحی بیابانی و نیمه بیابانی خشك، در زمینهای پست تپه‌ای، تل‌های كوچك، حاشیه دامنه‌ها، وادیها، دره‌های میان تپه‌ای، با پوشش گیاهی اندك تا فراوان بوته زار، درختچه‌ای، و یا گاهی جنگلی، همچنین كشتزارها و باغها زیست می کنند .

روز فعال‌اند، در اواخر صبح و یا بعد از ظهر فعالیت می‌كنند، معمولا بیش از 4 ساعت حمام آفتاب می‌گیرند، در حفره‌های درختان، لانه جوندگان، غارها و یا تونلهای زیرزمینی كه خودشان حفر می‌كنند، مخفی می‌شوند؛ بعد از هر فعالیت و تغذیه اغلب تا چندین روز غیرفعال در مخفیگاه خود می‌خوابند؛ از مهره دارانی نظیر جوندگان، خزندگان، قورباغه‌ها و وزغها، پرندگان، ماهیها و همچنین حشرات و عقربها تغذیه می‌كنند؛ در نزدیكی آنها جهت نوشیدن آب و یا در روستاها و كنار جاده‌ها نیز دیده می‌شوند؛ ماده‌ها 6 تا 30 (گاهی بیشتر) تخم در مخفیگاه خود و یا در حفره‌های دیگر، می‌گذارند؛ تخمها پس از 170 تا 260 روز باز می‌شوند؛ بزمجه‌های جوان اغلب از حشرات و عقربها تغذیه می‌كنند.


نام علمی : Pseudocerastes persicus persicus  

نام انگلیسی: Persian Horned Viper    

نام فارسی: مار شاخدار   

 

 

پراکندگی

مشخصات : پوزه كوتاه ، سر پهن و نسبت به گردن كاملا مشخص ، مردمك چشم عمودی ، پولكهای سطح فوقانی سر كوچك و تیغه دار ، دارای دو زائده شاخی شكل در قسمت بالای چشم ، پولكهای سطح قدامی و فوقانی پوزه صاف ، پولك رسترال كوچك و پهن ، دور چشم 15 تا 20 پولك ، در فاصله بین دو چشم 10 تا 15 پولك، بین چشم و لب بالا 2 تا 4 پولك ، لب بالا دارای 11 تا 14 پولك و لب پائین 13 تا 17 پولك، سوراخ بینی درون پولك، بین پولك بینی و پولك رسترال دارای یك سری پولك، پولكهای سطح پشتی كاملا تیغه دار، انتهای پولكها فاقد تیغه، پولكهای سطح جانبی كمی تیغه دار و پولكهای نزدیك سطح شكمی نسبتاً صاف ، پولكهای سطح پشتی 23 یا 25 ردیف ، پولكهای سطح شكمی 144 تا 163 و سطح زیرین دم 38 تا 50 عدد و در دو ردیف ، پولك مخرجی منفرد .
رنگ بدن مختلف، خاكستری یا قهوه ای روشن یا خاكستری متمایل به سربی یا آبی، سطح پشتی با چهار سری خال درشت تیره كه دو سری از خالهای میانی آن به شكل زیگزاك و تیره رنگ ، در دو طرف سر تا زیر چشم دارای دو خط مورب قهوه ای تیره ، سطح شكمی زرد روشن و گاهی سفید با خالهای ریز تیره رنگ ، سطح جانبی با یك سری خال قهوه ای تیره ، گاهی با رنگهای گفته شده متفاوت .
حداكثر طول 116 سانتیمتر ، دم 13 سانتیمتر . تغذیه از مارمولكها ،‌ موشها ، تعداد نوزادان نامعلوم .
حركت مار مانند مار جعفری ( آكیس كاریناتوس) از پهلو انجام می گیرد .

 

زیستگاه : مناطق شنی ، صخره ای ، بوته زارها ، زیر تخته سنگها .
 

انتشار جغرافیایی : ایران ، پاكستان ، افغانستان ، عمان ، عراق .
پراكندگی : استانهای خراسان ، سیستان و بلوچستان ، كرمان ، یزد ، اصفهان ، فارس ، سمنان ، مركزی ، خوزستان ، زنجان ، تهران ، قم ، هرمزگان (بندر عباس) .


نام علمی : Eristicophis macmahoni

نام انگلیسی: McMahon's viper    

نام فارسی: کک مار  

 

 

پراکندگی

مشخصات : سر پهن بزرگ ، ناحیه گردن كاملا مشخص ،‌پهنای پولك رسترال بیش از ارتفاع آن و مقعر ،‌ پولك رسترال از سمت جانبی به دو عدد پولك بزرگ گوشه دار متصل ، پولكهای اخیر به وسیله پولكهای كوچك از هم مجزا ، بین پولك بینی و پولك فوق بینی چاكدار و دارای چندین پولك كوچك ، دور چشم دارای 16 تا 25 پولك ، لب بالا دارای 15 یا 16 پولك و لب پائین 16 یا 17 پولك ، چشم به وسیله سه ردیف پولك به ابعاد دو برابر پولكهای دور چشم از لب بالایی مجزا ، پولكهای چین قدامی بزرگ و فاقد پولكهای چین خلفی ، بدن به شكل بشكه و در قسمت میانی و جانبی پهن ،‌دم باریك نسبت به سطح شكمی شیب دار ، پولكهای سطح پشتی تیغه دار (تیغه‌ها به انتهای دو طرف پولك نمی رسد) و 23 تا 29 عدد ، پولكهای سطح شكمی 140 تا 145 عدد و دارای دو تیغه در هر پولك ، پولكهای سطح زیرین دم 25 تا 27 عدد ، پولك مخرجی منفرد .
موارد زیر از مشخصات این مار است : (1) نمای قدامی پوزه به وسیله پولك بزرگ رسترال و چهار پولك دیگر شكل پروانه دارد (2) دو انتهای پولك سطح شكمی دارای تیغه (3) ردیف پولكهای سطح پشتی مرتب و به صورت حلقه (4) دم كوتاه و همانند وسیله ای برای گرفتن و بالا رفتن از بوته‌ها .
بدن به رنگ خاكستری روشن ، دارای 20 تا 25 ردیف خال سیاه كوچك در سطح جانبی ، خالهای بدن بطور كامل یا ناقص به وسیله یك ردیف خالهای كوچكتر محصور ، بدن نوزادان تقریبا دارای 30 خط عرضی قهوه ای رنگ در ناحیه ظهری و در قسمت خلفی بدن واضح تر ، دارای خط سفید رنگ از بالای چشم تا گوشه دهان ، سطح فوقانی سر دارای خالهای ریز تیره رنگ پراكنده ، لبها و ناحیه گلو و سطح شكمی سفید ، انتهای دم به رنگ زرد یكنواخت .
حداكثر طول 70 سانتیمتر ، دم 6 سانتیمتر .
حركت مار مانند مار جعفری از پهلو انجام می گیرد ، غالباً در زیر ماسه‌ها مخفی می شود . این مار عصبانی است و هنگام حمله صدای هیس هیس ناراحت كننده ای دارد .
طرز زندگی نامعلوم .

 

زیستگاه : مناطق صحرایی ، ماسه‌ها .
 

انتشار جغرافیایی : مناطق صحرایی شمال غربی بلوچستان ، ایران ، پاكستان ، افغانستان .
پراكندگی : (استان سیستان و بلوچستان) فقط یك نمونه از زابل در راه زاهدان و چندین نمونه از مرز ایران و پاكستان مطالعه شده است .



پلیکان خاکستری (پلیکان پا خاکستری)

نام علمی : Pelecanus Crispus

نام انگلیسی:  Dalmatian Pelican    

نام فارسی: پلیکان خاکستری (پلیکان پا خاکستری)

 

 

پراکندگی

مشخصات ظاهری: این پرنده؛ 170 سانتی متر طول دارد و اندکی از پلیکان سفید بزرگتر است. رنگش سفید چرکی است و فاقد کاکل است. اما پرهای پشت سرش اندکی بلند ومجعد است و رنگ روشن صورتی در پر و بالش مشاهده نمی شود. پاهایش خاکستری سربی است و در زیر بال هایش،سیاهی دیده نمی شود. روتنه اش اندکی حالت نقره ای رنگ دارد و لکه ی بزرگ زرد رنگی در پایین گلویش مشاهده می شود. در اطراف چشمانش حلقه ی خاکستری ، شبیه رنگ پاهایش دیده می شود. پرنده ی نابالغ، قهوه ای کمرنگ و شبیه پرنده ی نابالغ پلیکان سفید است.

صدا: صدای این پرنده شبیه پلیکان سفید و به صورت «هیس – هیس» یا پارس کردن شنیده می شود.

زیستگاه: این پرنده در دریاچه شور و شیرین ، سواحل و باتلاق ها به سر می برد. در ایران، زمستان ها فراوان است و به تعداد اندک در دریاچه ی بختگان و پریشان و به ندرت در دریاچه ی هامون تولید مثل می کند. در جزیره ی قشم نیز دیده شده است.

حفاظت: این پرنده در سطح جهانی در خطر بوده و در ایران ، در زمره ی پرندگان حمایت شده است و به حفاظت کامل از زیستگاه های تولید مثل نیاز دارد.



شاهین ( بحری )

نام علمی : Falco Peregrinus

نام انگلیسی:  Peregrine Falcon    

نام فارسی: شاهین ( بحری ) 

 

 

پراکندگی

مشخصات ظاهری: این پرنده، 40 تا 50 سانتیمتر طول دارد و شاهینی بزرگ است. دم نسبتا کوتاه و بال های دراز و نوک تیزی دارد. در پرواز، به سادگی، از شکل لنگر مانندش، خصوصا هنگام حمله برای گرفتن شکار، شناخته می شود. پرنده ی ماده به طور چشمگیری از پرنده ی نر بزرگتر است. پرنده ی بالغ، با سر و سبیل پهن سیاه ، که در تضاد با سفیدی گلو گوشپرهاست، از بالابان و لاچین تمیز داده می شود. روتنه خاکستری تیره و زیر تنه سفید، با رگه های فراوان عرضی سیاه که تا زیردم امداد دارد، دیده می شود و سینه ی سفید نخودی و رگه های طولی کنتر فشرده ای دارد. در پرنده ی نابالغ، سطح پشتی خاکستری مایل به قهوه ای، زیر تنه نخودی با رگه رگه ی طولی قه وه ای و سفیدی کمتر در گلو سینه دیده می شود. هنگام شکار، با بال های تقریبا بسته و با سرعتی بسیار زیاد، بر طعمه فرود می آید. و عمدتا از پرندگان، بخصوص کبوتر و پستانداران کوچک تغذیه می کند.

صدا: صدای این پرنده ضعیف و به صورت کک- کک-کک» یا :کیوک-کیک-کیک» شنیده می شود.

زیستگاه: این پرنده د رمناطق کوهستانی، جنگل ها، صخره ها و خارج از فصل تولید مثل، درحاشیه ی تالاب های به سر برده و میان درختان آشیانه ساخته و گاهی نیز از اشیانه های قدیمی روی درختان بهره می برد. در ایران، زمستان ها فراوان است. وبه تعداد اندک،ت.لید مثل می کند.

حفاظت: این پرنده در زمره ی پرندگان حفاظت شده است و همانند بالابان باید برنامه ریزی دقیقی یه منظور شناسایی محل های تولید مثل و حفاظت از آنها صورت پذیرد




هوبره

هوبره‌ از پرندگان‌ بسیار‏‎ ‎زیبا و باشكوه‌ كویرهاست‌‏‎.طول‌ بدنش‌ از نوك‌منقار تا انتهای‌‏‎‎ دم‌ ، حداكثر به‌ 65 سانتی‌متر می‌رسد‏‎.نر و ماده‌‏‎ شبیه‌ هم‌ هستند ، ولی‌ نرها حدود 10‏‎‎ درصد از ماده‌ها بزرگتر‏‎ می‌باشند‏‎.هوبره‌ نر دارای‌ دمی‌ نسبتا بلند و بالهایی‌ باریك‌ در‏‎ ‎هنگام ‌پرواز است.‌‏‎ دو رشته‌ پرهای‌ زینتی‌‏‎ سیاه‌ و سفید در حاشیه‌ گردن‌ دارند ‏‎كه‌‏‎
سیاهی‌‏‎ آنها در پشت‌ گردن‌ به‌ خوبی‌ مشخص است. زمینه‌ پر و بالشان‌ خاكی‌ رنگ‌ است ‌‏‎كه ‌در زیر‏ ‎بالها كم‌ و بیش‌ سفید می‌شود. سر و تاجی‌ با رگه‌های ‌سیاه‌ و سفید بر زمینه‌ای ‌‏‎خاكی‌ رنگ‌‏‎ دارند و بالای‌ دمشان‌ خاكستری‌ ‎با رگه‌های‌ عرضی‌ تیره‌تر است‌‏‎. نرهای‌‏‎ نابالغ‌ شبیه ماده‌ به‌ نظر می‌رسند‏‎,اما پرهای‌ زینتی‌‏‎ حاشیه‌ گردن‌ ماده‌ها كمتر است.‌‏‎

هوبره‌ها سه‌ زیر گونه ‌به‌ قرار زیر دارند:

1_ ‌‏‎Chlamydotis undulata

2_‏‎Ch.‎ undulata fueraventurae undulata

كه‌از زیرگونه‌ اولی‌ كوچكتر است‌ و در جزایر قناری زندگی‌ می‌كند.

3_‏‎Ch.‎ undulata macqueenii

كه‌ در آسیا وجود دارد.‏‎ زیرگونه‌ اخیراز بقیه‌ زیرگونه‌ها بزرگتر است‌‏‎.

هوبره‌ای‌ كه‌ در ایران ‌‏‎دیده‌ می‌شود ، از این‌ زیرگونه‌ می‌باشد.‏‎

زیستگاه :
هوبره‌ها درعرضهای‌ جغرافیایی‌ متوسط تا‏‎ پایین‌ و در نواحی ‌مدیترانه‌ای‌ ، استپی‌ ، و مناطق نیمه‌ بیابانی‌ و با نواحی‌ باز و بدون‌ پوشش‌ و یا پوششهای‌‏‎ بیابانی ‌‏‎ حداكثر بوته‌ای‌،دشتهای ‌خشك‌ كه‌ پوشش‌ گیاهی‌ آنها ‎‏‏2 متر باشد و‏‎ (اغلب گز و تاغ‌‏‎) به‌ صورت‌ پراكنده‌ و در نواحی ‌دور افتاده‌ زندگی‌ می‌كنند‏‎.
تغذیه:‌‏‎

هوبره‌ پرنده‌ای‌ همه ‌چیزخوار است‌ و از بذرها ، دانه‌ها و شاخه‌های‌ نازك‌ ،برگ‌ و گل‌‏‎گیاهان‌استفاده‌ می‌كند.البته‌ جانورانی‌‏‎ ‏‎همچون‌ ملخ‌ ، آخوندك‌ ، سوسك‌ ، كرم‌ ، ‏‎عنكبوت‌ ، مورچه‌،مارمولك‌ و حتی‌ مار را نیز می‌خورد اما اغلب خوراكش‌ را برگ‌لگجی‌ ، كنار ، خارشتر ، دانه،میوه‌ گیاهان‌‏Allium، گندم‌ و جو و بعضی‌ ازدانه‌های‌ روغنی‌‏‎ كه‌ بیشتر در دسترس‌ است‌ ، تشكیل‌ می‌دهد‏‎.


گاندو (تمساح مردابی)

پراکنش گاندو (تمساح مردابی)

تمساح پوزه کوتاه از حوزه رودخانه سرباز در جنوب شرق ایران به طرف شرق تا آسام به طرف جنوب تا سریلانکا یافت می شود و احتمال می رود که جمعیت بسیار کوچکی نیز در برمه وجود داشته باشد.

مهمترین موانع محدود کننده ی جمعیت این گونه عوامل زمین شناختی و آب شور است.

پراکنش این گونه در ایران محدود به بخش کوچکی از ناحیه مکران در بلوچستان می باشد که از حوزه شهرستان راسک شروع شده و در مسیر رودخانه سرباز ادامه یافته و به برکه کلانی در نزدیک هور باهو ختم می شود.

صفات ظاهری گاندو(تمساح مردابی)

گاندو تمساحی است با اندازه ی متوسط تا بزرگ که بیشترین طول آن به 4-5 متر میرسد. اندازه ی نرهای بالغ بزرگتر از ماده ها می باشد. نیمی از طول جانور متعلق به دم آن می باشد. در ایران طولی بیشتر از 5/2 متر به ندرت مشاهده می شود. گاندو دارای پهن ترین پوزه در بین تمام اعضای جنس Crocodylus است و بنابراین بیشترین شباهت ظاهری را به آلیگاتورها دارد. این گونه در ناحیه پس سری دارای دو جفت سپر یا فلس شاخی بزرگ است که در طرفین قرار گرفته اند و بدنبال آن یک ترکیب تقریباً مربع شکل مرکب از شش سپر بزرگ قرار دارد.

مجموع دندان ها در آنها به 68-66 عدد می رسد. در زیر هر دندان یک دندان دیگر وجود دارد که با شکستن یا افتادن دندان روئی جایگزین آن می شود.دندان چهارم فک پایین از همه ی دندان ها بزرگتر است و هنگام بسته شدن دهان در بیرون فک بالا و داخل بریدگی که روی فک بالاست قرار می گیرد.






نوشته شده در تاریخ سه شنبه 20 خرداد 1393 توسط داریوش سرگزی | نظرات ()